İzmir'in Aliağa ilçesinde yaşanan facia, yalnızca 18 işçinin hayatını kaybettiği bir iş kazası olarak hafızalara kazınmamalı.
Çünkü orada sadece 18 insan ölmedi.
18 ailenin hayatı değişti.
Çocuklar babasız, eşler hayat arkadaşsız, anne babalar evlatsız kaldı. Ve şimdi İzmir'in önünde çok önemli bir sınav var.
Bu kent, kaybettiği emekçilerin geride bıraktığı ailelere ne kadar sahip çıkacak?
İşte tam da bu noktada AK Parti Genel Sekreteri ve İzmir Milletvekili Eyyüp Kadir İnan'ın yaptığı çağrının üzerinde özellikle durmak istiyorum.
İnan, hayatını kaybeden işçilerin ailelerine ve çocuklarına sahip çıkılması gerektiğini vurgulayarak yalnızca devlet kurumlarına değil, İzmir'in sivil toplum kuruluşlarına, meslek odalarına ve iş dünyasına da dayanışma çağrısında bulundu.
Bence bu açıklamanın üzerinde durulması gereken asıl tarafı, meselenin yalnızca devletin sorumluluğuyla sınırlandırılmaması. Çünkü böylesine büyük acılar karşısında dayanışma, bir kurumun ya da siyasi partinin tek başına üstlenebileceği bir mesele değildir.
BU ÇAĞRI AK PARTİ'NİN DEĞİL, İZMİR'İN MESELESİDİR!
Eyyüp Kadir İnan, bugün AK Parti'nin en üst yönetim kademesinde görev yapan, aynı zamanda İzmir'i Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil eden bir siyasetçi...
Dolayısıyla yaptığı çağrı, sıradan bir taziye açıklamasının ötesinde, kamu kurumlarının ve kentteki ekonomik aktörlerin ortak hareket edebilmesi açısından önemli bir fırsat sunuyor.
Ama burada çok önemli bir ayrıntı var.
Bu mesele AK Partili olmakla, CHP'li olmakla ya da başka bir siyasi görüşü savunmakla ilgili değildir.
Burada ne iktidarın ne muhalefetin siyasi hesap yapacağı bir alan var.
Ortada 18 can kaybı var.
Geride kalan aileler var.
Geleceği belirsizliklerle karşı karşıya kalan çocuklar var.
Bu nedenle İnan'ın çağrısının yalnızca AK Parti teşkilatlarında karşılık bulması yeterli değildir. CHP'si, MHP'si, İYİ Partisi, diğer siyasi partileri, belediye başkanları, milletvekilleri ve sivil toplum kuruluşları bu dayanışmanın içinde yer alabilmeli.
Hatta bu konuda siyasi kimliklerin tamamen ikinci plana bırakılması gerekiyor.
Çünkü acının partisi olmaz.
Bir çocuğun geleceği, siyasi rekabetin konusu yapılamaz.
İZMİR İŞ DÜNYASI, ŞİMDİ SÖZ SÖYLEME DEĞİL SORUMLULUK ALMA ZAMANI!
Buradan özellikle İzmir iş dünyasına seslenmek istiyorum; İzmir, Türkiye'nin en önemli sanayi, ticaret ve ihracat merkezlerinden biri. Bu şehirde güçlü holdingler, büyük sanayi kuruluşları, binlerce kişiye istihdam sağlayan işletmeler var.
İzmir Ticaret Odası var.
Ege Bölgesi Sanayi Odası var.
İzmir Ticaret Borsası var.
Organize sanayi bölgeleri, ihracatçı birlikleri ve köklü iş insanı örgütleri var.
Peki, böylesine büyük bir ekonomik güce sahip İzmir, 18 emekçinin geride bıraktığı aileler için ortak bir dayanışma modeli oluşturamaz mı?
Elbette oluşturabilir.
Üstelik bunun için yalnızca yardım kampanyaları düzenlemek de yeterli değil.
Bu ailelerin çocuklarına eğitim bursları sağlanabilir. Uzun vadeli eğitim güvenceleri oluşturulabilir. İhtiyaç sahibi ailelere sürdürülebilir ekonomik destek verilebilir.
Hatta İzmir iş dünyası ortak bir dayanışma fonu oluşturarak bu çocukların eğitim hayatlarını güvence altına alacak kalıcı bir sistem kurabilir.
Çünkü önemli olan bir defalık yardım yapmak değil, bu aileleri yıllar sonra da yalnız bırakmamaktır.
İş dünyasının büyüklüğü yalnızca bilançosundaki rakamlarla ölçülmez.
Kazandığını toplumla ne kadar paylaşabildiğiyle de ölçülür.
Ve unutulmamalıdır ki sanayinin asıl gücü fabrikalar, makineler ya da sermaye değil; o fabrikalarda alın teri döken insanlardır.
İNAN'IN ÇIKIŞI BİR DAYANIŞMA HAREKETİNE DÖNÜŞEBİLİR!
Eyyüp Kadir İnan'ın çağrısının dikkat çekici taraflarından biri de siyasi makamının sağladığı koordinasyon imkanı.
AK Parti Genel Sekreteri sıfatını taşıyan bir ismin İzmir'de böyle bir dayanışma çağrısı yapması, hükümet, yerel yönetimler, meslek odaları ve iş dünyası arasında ortak bir çalışma zemini oluşturabilir.
Ancak bunun gerçekleşmesi için çağrının somut adımlarla desteklenmesi gerekiyor.
Örneğin İzmir Valiliği koordinasyonunda, ilgili belediyelerin, meslek odalarının, sendikaların ve iş dünyasının temsil edildiği ortak bir dayanışma masası kurulabilir.
Ailelerin ihtiyaçları belirlenebilir.
Çocukların eğitim süreçleri takip edilebilir.
Yapılacak yardımlar şeffaf ve sürdürülebilir bir sisteme bağlanabilir.
Böylelikle bugün yapılan açıklamalar, yarın unutulan taziye mesajları olmaktan çıkar.
İzmir'de 18 emekçinin hatırasına yakışan kalıcı bir dayanışma örneği ortaya konulabilir.
Burada önemli olan kimin öncülük ettiği değil, oluşturulan dayanışmanın ne kadar geniş bir kesimi kapsadığıdır.
Eğer İnan'ın çağrısı bu yönde somut bir girişime dönüşür ve farklı siyasi görüşlerden kurumlar da bu sürece katılırsa, İzmir açısından anlamlı bir toplumsal birliktelik ortaya çıkabilir.
SON SÖZ: İZMİR BU ÇAĞRIYA SESSİZ KALMAMALI!
Ben bu meseleye siyasi bir pencereden bakmak istemiyorum.
Çünkü karşımızda siyasetin çok ötesinde, insan hayatını ilgilendiren bir sorumluluk var.
Eyyüp Kadir İnan'ın ortaya koyduğu dayanışma çağrısı, İzmir'in ortak vicdanını harekete geçirebilecek bir başlangıç olabilir.
Şimdi bu çağrının karşılık bulması gerekiyor.
Siyasetçilerden belediyelere, sanayicilerden ticaret erbabına, meslek odalarından sivil toplum kuruluşlarına kadar herkesin katkı sunabileceği bir dayanışmadan söz ediyorum. Ve özellikle İzmir iş dünyasının bu konuda sorumluluk alması gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü bu şehirde yıllardır üretimin, ihracatın, yatırımın ve ekonomik büyümenin önemini konuşuyoruz.
Şimdi ise bütün bunlardan daha önemli bir konuyu konuşmanın zamanı…
Eyyüp Kadir İnan’ın İzmir adına aldığı bu insani sorumluluk ve sergilediği öncülük, kent genelinde bir seferberlik ruhunu tetiklemelidir. Devletin tüm imkanlarının yanında, İzmir’in güçlü sivil toplum ve sermaye birikimi de bu yaraları sarmak için devreye girmelidir.
POLİTİKA
Sayfa başına git