'Aklı boyundan büyük adam'

1980 darbesinden sonra siyasi partilerin kurulmasına izin verilince, Halkçı Parti'yi kuran İzmir eski valisi Sayın Necdet Calp, uzun yıllar İzmir İl Daimi Encümen’inde görev yapan İbrahim Yılmaz’a Halkçı Parti’nin İzmir’deki kuruluş çalışmaları için görev vermişti.

Bergamalı ünlü çevreci aktivist Oktay Konyar’ın, “Aklı boyundan büyük adam” dediği, İzmir siyasetinin sevilen siması İbrahim Yılmaz ve yakın arkadaşı Ömer Demircioğlu, yoğun bir çalışma temposundan sonra akşamüstü Basmane’deki Halkçı Parti il binasından henüz yeni ayrılmışlardı; Ömer Demircioğlu, “İbrahim abi, akşama kadar il binasında gelen gidenle çay kahve içmekten gına geldi; şöyle iki kadeh rakıyla güzel bir akşam yemeğine ne dersin'”

“Ömer, sen kafayı mı yedin cebimizde Karşıyaka’ya gidecek taksi parası bile yok. Kendini buğday ambarında zanneden aç tavuk gibisin yav!”

İbrahim Yılmaz, kısa bir tereddütten sonra Şifa Hastanesi'nin önünde park etmiş bir otomobilin üstünde, çantasından çıkardığı A–4 kâğıdına tükenmez kalemle, kendi kafasına göre Halkçı Parti’nin İzmir Kurucu İl Yönetim kurulu listesini yazdı.

Listenin ilk sırasına yazdığı, İzmir’in ünlü lokantacısı Ulvi Bey’in isminin karşısına da “İl Başkanı” diye not düştükten sonra Ömer Demircioğlu birlikte doğruca Basmane Garı'nın karşısında bulunan Ulvi Bey’in lokantasına gittiler.

Bir hafta önce Halkçı Parti'ye kaydını yaptıran lokantanın sahibi Ulvi Bey, kendilerini lokantadaki özel odasına davet etti. İzmir siyasetinin ağırlıklı olduğu sohbette, arka arkaya gelen çaylar keyifle yudumlanırken, İbrahim Yılmaz, bir otomobilin kaportası üstünde yazdığı listeyi cebinden çıkararak Ulvi Bey’e uzattı.

Listeyi okuyunca yüzünde şafak atan Ulvi Bey, hemen lokantanın şef garsonu Hasan Usta’yı çağırdı, “Hadi oğlum misafirlerimize,  şöyle dört başı mamur güzel bir masa hazırlayın”

Masada, nerdeyse bir kuş sütü eksikti. Çeşit çeşit, sıcak soğuk mezelerin ardı arkası kesilmiyor, rakı şişeleri dolu gelip boş gidiyordu boyna.

İzmir’de beyefendiliği ile ün yapan Ulvi Bey, içkiden dağılmak üzere olan İbrahim Yılmaz’dan, Necdet Calp’i telefonla arayarak listeyi bir an önce onaylatmasını rica etti.

Yemeğe ara verip lokantanın müdür odasına geçtiler. Derin bir nefes aldıktan sonra telefonun başına geçen İbrahim Yılmaz, kısa bir uğraştan sonra Necdet Calp’i Ankara’daki evinde buldu.

Sesini tonundan biraz çakırkeyif olduğu anlaşılan Necdet Calp’in neşesi yerindeydi,  “Buyurun Sayın İbrahim Yılmaz; sizi dinliyorum.”

“Sayın Genel Başkanım saygılar sunarım. Efendim İzmir örgütümüz, partimizin İzmir Kurucu İl Başkanlığına, İzmir’in sevilen iş adamı Ulvi beyefendiyi, düşünmektedir. Bu konuda yüksek olurlarınızı saygıyla arz ederim.”

“Evet,  Ulvi bey’i ben de İzmir Valiliğimden beri tanıyorum. Sizler, kendisini Halkçı Parti İl Başkanlığına uygun görüyorsanız; memleket için hayırlı olsun.” 

“Sağ olun Sayın Genel Başkanım. Hürmetlerimi sunarım. İyi geceler efendim.”

“Size de iyi geceler... Memleketi size emanet ediyorum!”

Paralel telefondan konuşmaları heyecanla dinleyen Ulvi Bey, hemen İbrahim Yılmaz’ın boynuna sarıldı, “Sağ ol İbrahim abiciğim”

Mutlu ve mesut bir şekilde hep birlikte tekrar masaya dönerken İbrahim Yılmaz, şef garson Hasan Usta'ya seslendi,

“Oğlum, şuraya iki parça da havyar getiriver yav!”