'Tugay-AK Parti' meselesi sessizlik…

Şöyle bir iddiada bulundum: "Cemil Tugay AK Parti’ye geçmezse gazeteciliği bırakırım."

Yer yerinden oynadı. Tugay’ın kendisi ve ona yakın kalemşörler hemen harekete geçti, "böyle bir şey yok" diye kalemlerine sarıldı. Bir "tekzip" furyası, bir "biz buradayız" mesajı, bir savunma hali...

Eeee, ne oldu?

 O gün "asla" diyenler, bugün neden sus pus?

Dikkatli gözler için İzmir siyasetinde tuhaf bir sessizlik hüküm sürüyor. Ama öyle böyle değil; kulakları tırmalayan, buram buram "planlı" olduğu belli olan bir sessizlik bu.

Son bir haftaya odaklanın. İzmir’de AK Parti cenahından, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’a dair tek bir eleştiri, tek bir sert çıkış, tek bir "Nerede yanlış yapıyorsun?" sorusu duydunuz mu?

Hayır, duymadınız.

Neden?

Çünkü siyasetin matematiği bellidir. Bir muhalefet partisi, iktidar belediyesine karşı bu kadar "pamuk ipliğiyle" bağlı bir üslup takınıyorsa, orada bir şey vardır. Sessizlik, sadece bir suskunluk değildir. Sessizlik, bazen bir mutabakattır. Sessizlik, bazen "bekle, birazdan her şey ortaya çıkacak" demektir. Tugay’ın "AK Parti’ye geçecek" iddiamın üzerinden geçen sürede yaşanan bu süküt, aslında benim iddiamın doğruluğunu tescilleyen en büyük imzadır. Şimdi kemerlerinizi bağlayın, çünkü "O" gün yaklaşıyor.

Kulislerdeki o tehlikeli trafik: "Bağımsızlık" mı, "İltica" mı?

Tugay, dışarıya karşı "yeni bir yola girdim" diyerek Özgür Özel’in hareketini adres gösterse de, perde arkasında işler bambaşka yürüyor.  Tugay, dışarıya "her şey yolunda" pozu verirken, içeride bambaşka bir telaşın içine düşmüş durumda.  Geçtiğimiz haftadan beri büyükşehir meclis üyeleriyle gerçekleştirdiği o "kapalı kapılar ardındaki" toplantıların ana gündemi, sanılanın aksine yeni bir parti değil, bir "kurtuluş rotası."

Bizzat meclis üyelerine yönelttiği, "Bağımsız kalırsam ne olur? Nasıl çalışabiliriz?, Başka nasıl birlikte çalışırız?" gibi sorular, siyasi nezaketin ötesinde; bir belediye başkanının artık "gemiyi nasıl limana yanaştırırım?" telaşının itirafıdır. Tugay, meclis üyelerine bağımsızlık senaryolarını anlatırken, aslında onları da bu yeni düzenin bir parçası olmaya ikna etmeye çalışıyor. Bu, bir "kaçış planı"nın teknik hazırlığıdır.

Gemiyi terk etmeye hazırlanan bir kaptanın, filikaları kontrol etme telaşıdır bu.

Hele o Eyüp Kadir İnan meselesi...

"İpliğini pazara çıkarırım" diye meydan okuduğu, siyasi rakipleriyle "ipleri koparmak" üzerine kurulu bir kariyeri, bugün "ipleri birleştirmek" üzerine kurmaya çalışmak... Bu, sadece bir siyasi manevra değil, aynı zamanda bir karakter sınavıdır.

Planı deşifre olup maskeler düştüğünde, o çok sevdiği "İzmirlilik" vurgusunu hangi yüzle yapacağını, AK Parti’ye mesafeli duran o geniş kitlelerin karşısına nasıl çıkacağını vallahi ben de çok merak ediyorum. Tugay, kendi yazdığı senaryonun içinde, kendi sonuna doğru hızla ilerliyor. Göreceksiniz, bu sessizliğin bedeli çok ağır olacak.

Benim gördüğüm tablo şu: Önümüzdeki günlerde bu sürecin çok daha görünür hale geleceğini düşünüyorum.

Asıl kırılma da o zaman yaşanacak.

Eğer bugün konuşulan senaryoların doğruluğu ortaya çıkarsa, bugüne kadar bu ihtimali kesin bir dille reddedenler ne diyecek?

Daha da önemlisi...

AK Parti'ye mesafeli duran, bu nedenle oy veren ya da destek açıklayan İzmir seçmeninin karşısına nasıl çıkılacak?

İşte asıl cevap bekleyen soru bu.

Ben şimdiden değil...

Ortaya çıkacak tablo üzerinden verilecek cevapları merak ediyorum.